‘Zelluf doen’ – de moederversie

Ik weet niet wat dat met me is. Zo gauw er iets moet gebeuren voor Lin spring ik op en roep ik dat ik het wel ga doen. Is dat een overdreven gevoel aan verantwoordelijkheid? Is dat ervaring? Is het wantrouwen naar anderen? Ik weet het niet. Ik denk allemaal tegelijk. Feit is dat alles zelf doen helemaal niet per se nodig is.

Ik sta Lin op te wachten voor de schoolpoort van de reguliere school. Lees verder “‘Zelluf doen’ – de moederversie”

Advertenties

De rollen draaien om

‘Schiet op mama, de lift komt eraan!’
Het is alsof ik mezelf hoor, maar dan vanuit Lins mond. Snel kijk ik, hinkend met mijn schoen half om mijn voet, om de hoek de gang in. En daar staat Lin in haar loopkar, de voordeur open, wachtend op de lift. Lees verder “De rollen draaien om”

Écht gepraat

Al jaren loop ik met een wens in gedachten. De wens om met jullie te delen hoe Lin nou écht praat. Want geschreven in mijn blogs komt het over alsof dat allemaal heel soepel verloopt, echter de werkelijkheid is vele malen weerbarstiger.
Zelfs als ik over de spraakmoeilijkheden zelf probeer te schrijven, heb ik nog het gevoel dat het niet in de buurt komt van de werkelijkheid. Dus eigenlijk zit er maar één ding op en dat is Lin zelf aan het woord laten. Letterlijk. Lees verder “Écht gepraat”

Opa óf Oma?

Kerstmis. Dé tijd van het jaar waarin we onze familie willen – of moeten – bezoeken. Net als elk jaar willen wij op eerste kerstdag naar oma en op tweede kerstdag naar opa. Dit keer voor het eerst met de elektrische rolstoel. Op mijn telefoon toets ik het nummer van Valys; de organisatie die taxivervoer levert voor mensen in een rolstoel Lees verder “Opa óf Oma?”

Zelfstandig zijn: moeilijk heh?

Daar komt ze aangereden. Lin: dat gekke, wiebelige, overduidelijk gehandicapte kind. Ze manoeuvreert perfect de lift uit. Kijkend in de spiegel ziet ze hoe ze achteruit kan rijden zonder ook maar iets te raken. Ze draait een extra pirouette door de sneeuw voor de leuk en rijdt de lift van de taxi op. De chauffeur stapt achter haar op de lift en langzaam gaat de lift naar boven. Lees verder “Zelfstandig zijn: moeilijk heh?”

Mama’s hebben nooit gelijk

Ik leg een handje chips voor Lins neus. Knibbels om precies te zijn. Van die lange stokjes. Omdat ik daar zeker van weet dat ze die moet kunnen pakken en in haar mond moet kunnen krijgen. Ik loop weg om de was aan te zetten.
‘Mamaaa, kan je me helpen?’ hoor ik achter me.
‘Help jezelf maar even,’ roep ik terug.
‘Ik kan het niiieeeet!’
‘Jawel, dat kan jij wel. Je hebt het nog niet eens geprobeerd.’ Lees verder “Mama’s hebben nooit gelijk”