Review: Theater Elswout

-tring tring- de telefoon gaat. Het is mijn tante Paula: ‘ik was net naar zo een lief klein theatertje. Maar weet je, dat theatertje is dus helemaal toegankelijk gemaakt, hoe klein het ook is, en dat moet beloond worden vind ik. Ik wilde dus vragen of je zin hebt om met Lin daarheen te gaan?’

En zo stapten we op een winderige zondag bij mijn tante in de auto op weg naar Theater Elswout in Overveen. We gaan naar Jip en Janneke, verteld door mister Anansi (Wijnand Stomp).

In het bos aangekomen is het theater precies wat mijn tante zei, lief en klein, een echt kabouterhuisje. Ik vraag me af hoe daar ooit voorstellingen in gegeven kunnen worden, zó klein is het. Via een smal paadje lopen we naar de voordeur. We worden meteen aangesproken door een jongen: ‘Hier mag u uw jassen ophangen en straks loop ik met u mee naar de rolstoelingang. Wilt u een kopje thee? Mag zij een koekje?’ Het voelt gelijk als een warm bad. Toegankelijkheid zit hem niet alleen in de voorzieningen maar nog wel meer in hoe mensen met je omgaan.

Als het tijd is om naar de zaal te gaan ben ik benieuwd hoe wij daar kunnen komen. In het kabouterhuisje zit namelijk een smalle wenteltrap maar hoe komen wij daar dan beneden?

‘Komt u maar mee,’ zegt de vriendelijke jongen. We lopen naar buiten en helemaal om het gebouw heen. Via een smal, glibberig paadje (met de handbewogen rolstoel te doen, met de elektrische rolstoel zou ik het niet durven) lopen we naar beneden en daar blijkt nog een deur te zitten. De deur die rechtstreeks toegang geeft tot de theaterzaal.

Als de deur opengaat, is het net alsof er een rode loper voor ons klaar ligt; in de vorm van een lange rolstoelhelling. Ietwat wiebelig lopen we tussen het klaar zittende publiek door naar voren. Ze hebben een plekje voor ons vrijgehouden op de voorste rij.

De voorstelling begint.

Met een mix van bekende Jip en Janneke-verhaaltjes gegoten in een Curaçaos sausje van jeugdherinneringen en een hoop humor is Lin een uur lang meer dan zoet. Continu ligt ze in een deuk en als er twee kinderen op het podium mogen komen om Jip en Janneke te spelen is ze haantje de voorste. Ze speelt Janneke met verve!

Als mister Anansi is uitverteld en wij zijn uitgelachen, nemen we dezelfde weg terug. Boven is er nog wat tijd en ruimte voor een bekertje limonade. En wanneer we daarna in de auto stappen, hebben we een voldaan gevoel. Wat een plezier en liefde straalt deze plek uit.

Ik geef mijn tante groot gelijk: de toegankelijkheid die is gecreëerd op deze plek moet beloond worden. En dat gaan we doen. Door snel weer naar een voorstelling te gaan! En misschien dat we jou daar dan ook wel tegenkomen?

Meer informatie? Zie de website van Theater Elswout.

elswout3
Na de voorstelling mochten we op de foto met Mister Anansie én Takkie (zoek Takkie :P)
Advertenties

3 gedachten over “Review: Theater Elswout

  1. Dat moet een héél bijzonder mens zijn , om rekening te houden met het feit dat kinderen die niet zo mobiel zijn héél veel dingen missen die voor andere kinderen gewoon zijn..
    Nee mij zul je er niet tegenkomen maar ik hoop natuurlijk dat mensen met kinderen allemaal gaan komen. Dit mooie initiatief moet op de been gehouden worden dát is zeker.

    Liked by 1 persoon

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s